غفلت ...

خداوند،

می اندیشم امروز آن روز است

که پس از مرگ و خفتنی کوتاهتر از زندگانی دنیا                                              

                            زنده و حاضر،

                                                                           بازگشته و در محضرت حاضرم ...

شگفتم نیست از اینکه آنچه حتی خودم کردارم خاطرم نیست را،

پیش چشمم می آوری و رو نمایی می کنی

که پیش تر وعده کرده بودی،

که کردار گذشته و آثار وجودی آینده ام را

                                                               همه،

                                                                                           ثبت خواهی کرد

 

اما،                                                                                                          

شگفت و حیرت از خویش دارم پروردگار                                                           

که حتی با وجود چنین وعده ی روشنی،                                    

                                             که در طول عمر به وضوح و مکرر                                       

                                      بیم و بشارتم داده بودی،

                                                                          چگونه و چرا غافل مانده بودم ...

 

و می اندیشم اکنون که خداوند

در لوح محفوظ تو

من واعمالم،

ثبت و شماره شده بودیم

و به شماره و اندازه خویش در محضر تو و مقابلت حاضریم،

                                                 نمی دانم که ندامت و طلب عفو به چه کارم می آید...

 

با آنکه هزار هزار مرتبه در وعده ات   

آگاهی آن ضمیمه کرده بودی،

      که زمان بازگشت و ندامت                                                               

                                               پیش از روز موعود است                                          

                                                                                        و پس از آن بازگشتی نیست  ...           

 

می اندیشم خداوند؛

می اندیشم امروز همان روز است...

 

 

خداوند،

                                                                  زمان وعده ات  می رسد

و من و کاش و حسرت

                                                                           که در مقابلت ایستاده ایم ...

اینجا،

ابدیت است...

و جاودانگی من در پی چیزی می گردد

                          که دستم خالی ست،

                                                    همان نیک و خیر که گذاردم

                                                                               و بی آنها به سویت سفر کردم...

خداوند،

خداوند آنجا سهل انگاری و  اینجا ای کاش، 

با من بود و هست

سری که بالا بود از غرور و چشمانش بسته و مست چه می توانستند دید ؟!

حیف،

حیف،

و حالا که چشمانم بازند و سر از شرم به زیر چه می توانند ؟!

                                                                         حیف...

                                                                         حیف...

                                                                         حیف...

اینک این ابد به ازلم طعنه می زند

به ندیدن و غفلت ...

 

خداوند،

من بی بازگشت برابرت ایستاده ام

                                  بی بهانه ،

                                    بی بهانه ...

/ 15 نظر / 13 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ترنج

مرا با تو حرف هاست اگر شنوا باشی... که تو شنواترینی و من غافل ترین ...

نجوا به سبک ما

[گل] اللهم انت کما احب فجعلنی کما تحب خدایا تو آن چنینی که میپسند مرا آنگونه کن که می پسندی...

1.سلام 2.خسته نباشی 3.ماخذ مطالبی که از خودت نیست را حتما بنویس،قبل از اینکه مجبور شوی در ذیل نظری تذکر دهی که از خودم نیست. 4.خودت هم خوب می نویسی و وبلاگ نویسی باید تمرینی برای نویسنده شدن هم باشد. 5.اللّهمّ وفّقنا لما تحبّ و ترضی.

همان

ضمناً قالب وبلاگت حالا خیلی وجیه تر شد.

مائده آسمانی

سلام مطلب بسیارزیبایی بود... بایک نظرسنجی اپم! لطفاتشریف آورده نظردهید[گل]

مهاجر

سلام ، ببخشید ما داشتیم تو وب نت بازی میکردیم یکی از سلاما افتاد تو خونتون! میشه پسش بدین؟؟ ما منتظریم ! [گل][گل]

مرغ هوا

فقط بذار دوست داشته باشم همین...حتی اگر روزی رسید که دیگه دوسم نداشتی

لوح نفیس

لحظه ها می گذرند... آن چه بگذشت نمی آید باز . اندک زمانی داریم برای زندگی در این دنیا و بی نهایت زمان برای بودن در آن دنیا با توشه ای که از اینجا قراره با خودمان ببریم. :( . خدایا عاقبت چه خواهد شد و با ابد چه خواهد شد؟!